هم غزوه ديگرى بود ، ولى چند تن از مسلمانان بسيار متعهد در آن شركت نداشتند ، براى مثال عثمان بن عفان ، داماد محمد ( ص ) ، به دليل بيمارى حادّ همسرش رقيه در خانه ماند . كاملا اين گونه به نظر مىرسد كه اين كاروان هم مانند ديگر كاروان‌ها از مهلكه خواهد گريخت . ابو سفيان كه مردى بسيار زيرك و كاردان بود با يك سرى سؤالاتى كه از قبائل صحراگرد سر راه نمود ، پى برد كه مسلمانان حمله‌اى را تدارك ديده‌اند . به جاى ادامه راه هميشگى ، او مسير كاروان را تغيير داد و به سوى ساحل رفت . در همان حال ، دمدم ، يكى از افراد قبيله غفار ، از قبائل محلى ، را سريعا براى درخواست كمك به مكه فرستاد . دمدم با حالتى حماسى و هيجان‌زده در حالى كه فريادزنان كمك مىطلبيد وارد مكه شد . عباس ، عموى محمد ( ص ) ، داستان را چنين به خاطر مىآورد : صداى دمدم تا عمق شهر را به لرزه درآورد . در حالىكه بينى شتر خود را بريده و زين آن را وارونه كرده بود و پيراهن خود را نيز دريده بود بر روى شتر ايستاد و فرياد برآورد ، اى قريش ، اى قريش ، واى بر شتران راهبر شما ، واى بر شتران راهبر شما ! محمد ( ص ) و يارانش در كمين كاروان ابو سفيان براى دزديدن اموال شما هستند . من فكر نمىكنم كه شما بتوانيد بر آنان چيره شويد . بشتابيد . بشتابيد . 13 ناگهان ولوله‌اى در ميان قريش افتاد . آيا محمد ( ص ) فكر مىكرد كه بزرگ‌ترين كاروان تجارى قريش را به همان سادگى كاروان نخله به غنيمت خواهد گرفت ؟ تمامى مردان كارآزموده خود را آماده نبرد ساختند . حتى أميّة بن خلف پير و ناتوان نيز زره به تن كرد . به ابو لهب اجازه دادند تا براى اداره امور در شهر بماند ، ولى عباس ، طالب و عقيل ( دو پسران ابو طالب كه اسلام نياورده بودند ) ، و حكيم بن حزام ، برادرزاده خديجه ، به سپاه پيوستند . همان روز بعد از ظهر سپاهى مشتمل بر هزار نفر مكه را به سوى بدر ترك كرد . محمد ( ص ) با شنيدن اين اخبار وحشت‌آور ، بلافاصله شوراى جنگ را دعوت به جلسه نمود . او رهبر نظامى امت نبود « 1 » و نمىتوانست به خود اجازه دهد كه بدون

--> ( 1 ) - آن حضرت پيامبر خداوند و حاكم جامعه مسلمين بود . تأملى در زندگانى آن حضرت به ويژه ده سال پايانى در مدينه كه منجر به قدرت و گسترش اسلام گرديد اين معنى را بطور وضوح آشكار مىنمايد . آن حضرت علاوه بر رسالت خداوند همه شؤون يك حاكم و رهبر را از جمله رهبرى نظامى را واجد بود ، تمام جنگ‌هاى دوران حيات